Week 4: Slowboat Paradise

Geschreven met de travelling folk van Woody Guthrie uit mijn iPhone.

In Pai ontmoetten we Philipp en Rahel, een Duits koppel uit Neu-Köln. Reizen als stel is anders dan alleen reizen, hadden we gemerkt. We logeerden in het Giant Guesthouse. Kort maar krachtig te omschrijven als hippiekolonie. Iedere avond feest tot de kleine uurtjes. De groep gasten bestond vooral uit soloreizigers, die blij waren met elkaars gezelschap en gerust drie weken bleven. Als stel start je samen lekker de dag op en trek je een plan voor de dag. Einde middag zochten we de hechte groep op en konden toen niet echt aansluiting vinden. Het bleek dat Philipp en Rahel hetzelfde ervaarden. Gezellig dus om met hen eens een koele fruitshake te gaan halen in het dorp. Philipp en Rahel maken samen muziek en we konden reiservaringen uitwisselen. Leuk! Bij gebrek aan een gitaar (eh ja… eh.. met onze jetlag als lousy excuus hebben we de ukelele per ongeluk in de bus naar Ko Samet laten liggen..) ben ik gaan onderhandelen bij de plaatselijke instrumentenboer en heb een reisgitaar gekocht met goede tas. De gitaar is ongeveer 3/4 in grootte van een normale gitaar.

Klaar voor de reis naar Luang Prabang dus! Samen met onze Duitse vrienden hebben we een deal geboekt bij een travel agent na een uurtje prijzenvergelijken. Eerst terug naar Chiang Mai. Even eten en door naar Chiang Khong, een rit tot ruim na middernacht. In Chiang Khong wachtte een keiharde plank in een shithole van een hotel. Gelukkig was de nacht op het hout kort en stond het basic ontbijtje om 7.00 uur klaar. Thaise visa afstempelen, longtailboat op voor de oversteek naar Laos. Hilarisch tafereel daar bij de douane: een grote keukentafel met vier oude mannetjes in trainingspak, die je paspoort innemen voor een halfuurtje knippen en plakken van je nieuwe visum. Met 30 man sta je daarna te wachten in een soort hokje van 3 bij 3 en schreeuwen ze je naam als je paspoort klaar is. Nouja, iets dat lijkt op je naam :)

We hadden horrorverhalen gehoord over de slowboat bankjes. Niets daarvan was waar. De oude autobanken zaten prima en we hadden een plek voorin de boot, waar de motor iets minder dreunde. Het prachtige heuvel- en junglelandschap gleed voorbij, heerlijk om bij te lezen en een deuntje gitaar te spelen met Philipp. Zonder slaapplek was de eerste tussenstop in de twee straten van Pak Beng even spannend, maar na wat onderhandelen bleek dit super mee te vallen en sprongen we achterin een pick-up. Het guesthouse was prima en de stampende trance van de luidruchtigste bar weerhield ons er niet van om om 22.00 uur in een diepe slaap te vallen. De volgende dag waren de boten niet ingedeeld, dus we zijn brutaal in een soort vip-boot gaan zitten met een tafel bij je enkele stoel. The good life! In Luang Prabang moesten we eruit, anders waren we nog een week blijven varen.

Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anita schreef:

    Het eerste verhaal, dat ik van jullie lees…geweldig.. en al benieuwd naar de volgende…ben ik ook een beetje op wereldreis..nu nog even een wereldkaartje erbij zoeken. groetjes @

  2. PM schreef:

    Woody Guthrie, beste muzieksmaak, jongens.
    Verder veel plezier!

  3. Ada en Nico schreef:

    Hoi Ron en Maaike,
    Geweldig leuk om jullie verhalen te lezen …..en op die manier met jullie mee te mogen reizen!!! Al in deze eerste weken zoveel beleefd….

  4. Anoniem schreef:

    Super leuk dit te lezen, hebben ook die boottocht gemaakt met onze fietsen op het dak! Veel plezier in Luang Prabang, niet te veel La vache eten ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s