KL

KL oftewel Kuala Lumpur. Snotverdimme, wat heb ik het koud als we om 4 uur ’s morgens worden gedropt door de nachtbus. Het enige in het zwerverlandschap rondom het busstation dat open is, is de MacDonalds. Met uiteraard een loeiende airco en daar hebben we nou net genoeg van. Rond een uur of 11 gisteravond is de airco in de bus zo koud gezet, dat mensen met voorkennis winterjassen droegen. We lagen onder een blazertje dat niet gesloten kon worden en waar dus continu koude lucht uit kwam. Het was hooguit 5 graden Celsius en de uitgedeelde dekentjes warmden daar echt niet tegenop. Gelukkig blijken we, na wat puzzelwerk met de altijd gare reisgidsplattegrondjes, midden in Chinatown te staan. Lopend naar ons vooruitgeboekte guesthouse in die wijk ontdooien we in de zwoele nachtdampen van de Maleisische metropool. Met nog meer geluk kunnen we daar al om 08.00 uur in een kamer. Het lampje gaat uit.

Kuala Lumpur is de stad van de airco’s. En na wat bijgetankte slaap zijn we toch wel weer blij met de uitvinding. De temperatuur van 18 graden die in vrijwel alle gebouwen wordt aangehouden, is uiteraard veel fijner dan in die koelcel die ons uit Thailand reed. Ik weet, ik weet, Nederland heeft een bitterkoude almaar voortdurende winter en wij mogen niet klagen hier in Zuid-Oost Azie. Maar dit blog schrijven we zoveel mogelijk vanuit onze ervaringen en gevoel. Genieten van wat koele lucht hoort daar nou eenmaal bij :)

imageMet een ticket naar Kalimantan op zak, kloppen we aan bij de Indonesische ambassade. Inclusief het weekend wachten we drie dagen op ons visum voor 60 dagen. Het centrum van KL kammen we in die tussentijd lopend, bus en monorail rijdend uit. En eten doen we Indiaas. Liefst iedere maaltijd. De curry’s, roti’s, naan en kip tandoori zijn zwaar verslavend. En dat bakje met peperige mintsaus en een nasmaak van augurk is altijd te snel leeg. Lekka!

imageDe laatste dagen in Maleisië reserveren we voor Melaka. Een knus kustplaatsje met een VOC-verleden op een kleine twee uur van KL. Iedere avond komt de plaatselijke Chinatown, zoals bijna overal de wijk met de guesthouses, tot leven. Als we in een artistiek barretje belanden, denken we zelfs aan de bohemien sferen van Berlijn. Het barbezoek is vooral leuk om met de bierdrinkende Chinese oudjes te praten over de Maleisische geschiedenis, multi-religieuze samenleving en politiek. Ze leerden allemaal Engels als hoofdtaal, waardoor de communicatiebarrieres die we kennen van ‘gesprekken’ met locals uit Thailand en Laos, wegvallen.

Maleisië hadden we grondiger kunnen bereizen, maar uitgerust aan het Indonesische avontuur beginnen, had voorrang. We zijn er klaar voor!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s