Ode aan de monkeyboy

Reizen is volgens uitgestippeld plan nieuwe landschappen en avonturen vinden. Hierover berichtten we iedere keer chronologisch in dit blog. Maar je ontdekt ook een rode draad in alle diversiteit. Daarom een ode aan de ‘monkeyboys’, de helpers van de buschauffeurs, die we tegenkwamen in Thailand, Laos, Maleisie en Indonesië. Geen officiele titel trouwens van de jongens, maar een geuzennaam, die wij voor hen bedachten!

De monkeyboy is over het algemeen zo’n 18 jaar oud, klein van stuk, maar pezig. Alles wat hij doet is luid, kort en krachtig: praten, sjouwen en lachen. Een monkeyboy weet dat hij het verschil kan maken in het reisplezier van de chauffeur en reizigers. Als hij wordt aangesproken of op de schouder getikt, schreeuwt hij wat opmerkingen, tovert een glimlach te voorschijn, en handelt naar wat hem gevraagd wordt. Soms is dat een pakje sigaretten halen bij een kioskje langs de weg, soms is dat schudden aan de bus tijdens het tanken. Dat laatste halve litertje moet er nog bij!

Er is ook iedere keer hetzelfde entertainment voor de monkeyboys, welk land we ook per bus bereizen. Bovenop tassen en pakketten schikken tijdens het rijden, biedt een fris windje en goed uitzicht op de jongedames die langs de weg lopen. Naar boven en beneden klimmen aan de zijkant van de bus tijdens het rijden, is ook een thrill die geen reis wordt overgeslagen.

De meeste bussen vertrekken hier bij dageraad. Halverwege de middag sukkelt de gemiddelde monkeyboy in slaap. Als hij naast de chauffeur zit, heeft hij pech bij het eerstvolgende dorp. Van de vlakke hand van de chauffeur krijgt hij een amikale, maar snoeiharde lel op zijn been. Na wat verdwaasd om zich heen te hebben gekeken, veert hij opeens energiek op en gaat bij de altijd geopende deur op de treeplank staan. Naar buiten hangen op het puntje van de slippers is dan de sport. De bestemming van de bus wordt dubbel naar iedereen langs de weg geschreeuwd. Twee keer bonken is het signaal voor de chauffeur om te stoppen voor een nieuwe passagier. Ondertussen dollen alle in het dorp aanwezige monkeyboys elkaar luidruchtig. Hoe ze al bushangend en achterom kijkend nooit op een stilstaande auto of straatverkoper knallen, is ons een raadsel.

Let’s go mister! is meestal het enige dat de monkeyboys tegen ons zeggen als we na een pauze weer op weg gaan. Maar wij zijn fan. Als je sigaretten op zak hebt in Azië, geef er eentje aan deze helden van het openbaar vervoer! Je krijgt er een korte, krachtige, welgemeende glimlach voor terug.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s