The Pelni Adventure

Dag 1: Om 21.00 uur gaat de nachtbus van Rantepao naar Makassar. Rond 23.00 uur is iedereen in diepe slaap. Rond 23.30 uur stopt de bus met slingeren op de gare bergwegen. Er wordt genoeg herrie gemaakt, zodat iedereen slaapdronken zijn benen een half uurtje kan strekken en de wc of bosjes kan gebruiken. Om 04.30 uur schommelt iedereen wakker, waarna de bus halthoudt in een industriegebied van Makassar. In het pikdonker worden de passagiers uit de bus gezet. De busmaatschappij had ons vertelt dat we rond 09.00 uur aan zouden komen. Ons probleem. Taxichauffeurs begrijpen al na drie pogingen dat we er niet van gediend zijn dat onze backpacks al in hun kofferbak worden gelegd. Een reddende MacDonalds biedt een paar honderd meter verder een ijskoffie. Daar wachten we tot het licht wordt en we weten hoever we van het centrum zijn. Voor je het weet, betaal je je scheel voor een kippeneindje met de taxi! Dag 2: Om 08.00 uur arriveren we bij de ferryhaven van Makassar na een rit van drie kwartier in een deeltaxi. Nu we weten waar die is en de vertrektijd gedubbelcheckt hebbende, kunnen we dagplannen maken zonder vanavond (letterlijk) de boot te missen. Op dus naar Fort Rotterdam, de plaatselijke attractie. Langs de weg worden we nonstop toegeschreeuwd en uitgelachen door bouwvakkers die bij eetkraampjes ontbijten. Ach, die gigantische backpacks die we mee lopen te zeulen, zijn eigenlijk ook bezopen. Doordrenkt van het zweet en zo gaar als klontje komen we op onze bestemming aan. Na twee uur hebben we het fort en het museum wel gezien. De gids raadt ons aan een kamer te nemen voor een middag. Dit doen we maar. De douche daar is een hemel op aarde en we slapen vier uurtjes bij. Om 20.00 uur stappen we een gigantische ferry op. Overal zitten mensen en staan dozen. Ons tickets geeft ons recht op een slaapmatje, maar welke kant we ook opgaan in het doolhof, we vinden geen lege plekken. No problem, zegt een man, come with me! Als we 2 verdiepingen lager zijn, vindt hij twee lege plekken naast elkaar. Na dozijn goede ervaringen met hartelijk helpende Indo’s, zijn we verbaasd als hij 2 euro van ons eist. Dat is de hoofdprijs hier. Ons tegenbod zorgt ervoor dat hij boos alle mensen om ons heen gaat informeren over het onrecht dat hem wordt aangedaan. We gaan maar weer verder zoeken en vinden uiteindelijk in het binnenste van het schip ons enkele matrasje voor de komende 9 uur. De tassen liggen met hangslotjes erop weggestopt. De kleine rugzakjes vastgeknoopt aan ons hoofdeinde. We hebben de vele waarschuwingen over dieven ter harte genomen en zijn klaar voor de nacht. Dag 3: Keihard tettert de luidspreker een Islamitisch ochtendgebed om 05.00 uur. Het duurt dit keer slechts een half uur, dus daarna doezelen we nog even weg tot half 7. De wasruimtes staan blank als we er aankomen. Blijkbaar doet de afvoer het niet. Na een plasje en een hand water zitten we te glimlachen naar families die ons nog steeds aankijken alsof we van een andere planeet komen. Het tweede ochtendgebed en een mededeling volgen elkaar op door de luidspreker. Iedereen graait naar hun ticket en loopt weg. Na een kwartier komen ze terug met bakjes rijst en ei. Onze woordenschat Bahasa Indonesia is inmiddels net groot genoeg om uit te vinden dat deze maaltijd bij de reis hoort. Twee dekken hoger sluit ik achteraan in de rij en krijg netjes ons ontnbijt. Lekker! Het beetje taal dat we hebben gebruikt ontdooit opeens de families om ons heen. We komen erachter de boot pas om 16:00 uur in Flores aan zal komen. De tijd doden we met Engels praten met een paar nieuwsgierige medereizigers. We leren tellen in het Indonesisch, wat nog wel eens goed van pas zou kunnen komen! Als we aanleggen in Maumere stroomt de hitte van de dag ons tegemoet. In onze slaapruimte was het bedompt, maar hier staan we te verbranden op de loopplank. De families moeten nog een dag en een nacht op de boot blijven. Zij liever dan wij! Na onderhandelingen met 60 scootertaxi,s, 10 reguliere taxi’s en drie lokale bussen, weet Maaike de bus naar Moni te vinden. Gelukkig! Daarmee zijn we direct op onze eindbestemming. Als de bus vijf uur later aankomt in Moni, betalen we netjes de chauffeur onze 80.000 Rupiah die we zijn overeengekomen. Hij pakt het briefje van 100.000 aan en geeft gas. Ondanks onze kreten over wisselgeld, knalt de bus de hoek om. Uiteput gaan we vijf minuten na het krijgen van de sleutel van onze kamer naar bed..

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Rogier schreef:

    De reis naar de bestemming is ook een ervaring op zich…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s