Varen en varanen

Geschreven met het album All of This van het Nieuwzeelandse duo The Naked and Famous op de ipod. Al een jaar niet meer weg te denken van mijn favorietenlijst.
Tip trouwens nog: JJ Grey & The Mofros, soulfull bluesrock from Florida. Ze touren in Nederland dit jaar!

Na zes dagen Flores, bestaande uit iedere keer een hele dag bus, gevolgd door een dag activiteiten, stappen we met iets te weinig slaap in ons systeem aan boord van een boot van Perama Tours. Met 17 personen gaan we via de Komodo eilanden naar Lombok. De erg diverse groep klikt verrassend snel. Middelpunt zijn de twee kinderen van een Mexicaans gezin. We hopen hen later dit jaar op te zoeken in Mexico City!

Om 5 uur vertrekt de boot op een kalme zee richting Komodo. Drie later lopen we in het bos, als een van drie begeleidende rangers ons tegenhoudt. Een twee meter lange Komodo-varaan komt uit het bos recht op het pad af. Snel worden we in een omtrekkende beweging om de varaan heen geloodst. De varaan neemt zijn tijd en bestudeert ons met zijn oogjes en gevorkte tong. De stemming is serieus onder de gidsen. We mogen onze camera’s afgeven zodat zij vanaf een meter of 6 afstand foto’s voor ons kunnen maken. De varanen staan bekend als zeer agressief. Ze ruiken bloed vanaf 5 kilometer afstand en zullen daar direct op af komen voor een vreetfestijn. Dames die ongesteld zijn, zijn niet eens welkom op het eiland, uit voorzorg. De varaan is groot genoeg om de groep te laten fluisteren en met ingehouden adem zijn bewegingen te observeren. Als we de rangers mogen geloven, hebben we geluk om zo’n groot exemplaar in het wildreservaat te zien. Terug in het rangerkamp zien we nog enkele kleinere varanen, die in de schaduw liggen en weldoorvoed door de restjes uit de keuken, onze groep voor lief nemen. Uniek om de Komodo dragons van zo dichtbij te zien!

’s Middags snorkelen we in een blauwe tropische baai. Het dek van het schip dient als duikplank voor de waaghalzen in de groep. Het 7 meter hoge mastplatformpje is vertrekpunt van de echte helden. Eerlijk toegegeven, tot de laatste categorie behoren we beide niet..
De koraaltuinen van Zuid-Oost Azie zouden bijna gewoon worden. We hebben er al zoveel gezien. Toch kriebelt het iedere keer: gaan we zeeschildpadden zien? Na de snorkelsessie horen we van de bootcrew dat we de enige aanwezige schildpad hebben gemist. Hij is alleen bij het schip langsgezwommen en ging de baai niet in. We blijven hopen op een persoonlijke ontmoeting de komende maanden met een van de oceaanreuzen.

Na het eten slaat het weer om. De regen slaat tegen de stuurboordzijde. Het schip helt ernstig over door zware wind en de zeilen die het dek droog moeten houden worden neergelaten. Tegen de tijd dat het donker is, pompt het schip nonstop op en neer in de golven. De boeg duikt iedere keer de golven in. Het achterdek waar we slapen stijgt en daalt met een paar meter hoogteverschil tussen het hoogste en het laagste punt. Als de motor opeens afslaat en de electriciteit uitgaat, beginnen de zenuwen bij ons op te spelen. Is dit normaal? We zien de eilanden die we passeren nog in de verte oplichten, maar schipbreuk is geen prettig vooruitzicht. In maart 2011 is een boot van Perama, nota bene een van de duurdere en betere maatschappijen die deze route vaart, gekapseisd. Op Poya Lisa ontmoetten we eerder een van de schipbreukelingen van deze ramp. Ze wilde er niet over praten. Het was te afschuwelijk.
Na een halve minuut draait de motor weer en de kapitein verzekert me na een druk gesprek over de scheepsradio dat er niets aan de hand is. Onrustig in een halfslaap liggen we de nacht op het dek. Reizen is je leven in handen leggen van kapiteins, piloten en buschauffeurs. De talismannen die we kregen, zitten nog in onze bagage. Ik klem mijn hand kort en krachtig om de hanger om mijn nek.

De volgende ochtend leggen we aan voor ontbijt in een spiegelgladde baai. De onstuimige nacht lijkt ver achter ons als we aan land gaan voor een duik in de lokale waterval. Later die dag komt een groep dolfijnen op de boot afgesneld. Ze springen bij de boeg en we joelen hen toe. Machtig! Toch schrijf ik nu met het besef dat ik nog nooit zoiets heftigs heb meegemaakt op een schip. Twee medepassagiers verzekerden ons dat dit nog helemaal niets was, dus ik ben benieuwd of we volgende keer ook wat nuchterder in een stormavontuur staan.

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    Wat een avontuur,kippenvel bij het lezen, maar gelukkig goed op Bali aangekomen.

  2. Leni en Gert-Jan schreef:

    Hallo Ron en Maaike,
    Na lezing van dit bericht willen we jullie vooral ook een veilige reis toewensen. Je maakt wel wat mee op zo’n wereldreis en bent inderdaad afhankelijk van andere mensen. Leuk om later thuis verhalen over te vertellen. We kunnen ons overigens wel goed voorstellen dat jullie tijdens die storm aan andere dingen hebt gedacht. Veilige reis gewenst; we zijn benieuwd naar het vervolg.
    Leni en Gert-Jan

    1. Anoniem schreef:

      Leuk dat jullie meelezen, bedankt voor de wens en we beloven dat we zelf voorzichtig zijn! Grote groeten R en M

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s