Mexico, mexihiiiiiiiiiiiiiiii, hiiii, hihicooooooo

Vaste soundtrack tijdens de busritten: Rowwen Heze, Kilomaeters

San Cristobal de las Casas, Chiapas, Mexico. Bereikbaar via slingerende wegen die uitzicht geven op lappendekens van jungle en maisvelden steil tegen de bergwanden op. De tropische regen valt hier nu dagelijks in hoosbuien van een half uurtje. De koelte op 2000 meter hoogte is aangenaam. Het centrum van San Cristobal krioelt met toeristen en bohemians. In de smalle gerasterde straten sluiten kleurige huisjes met hooguit 1 bovenverdieping aaneen. Een kind heeft deze stad uitgetekend voor de planoloog en architecten. Het geheel vormt het perfecte Centraal-Amerikaanse decor om af te spreken met een langverwachte bezoeker uit het verre Rotterdam.

We geven Ton een dikke knuffel als hij uit de ADO-bus stapt. Verdient hij, behalve als gemiste vriend, alleen al voor zijn monsterreis van 40 uur nonstop om hier te komen. Onze drie weken reizen met hem gaan beginnen! Eerst samen ontbijten en een hostel vinden. Koffiedrinken, bijpraten en lummelen kan prima hier in de stad, dus dat houden we drie dagen vol. De straten zijn na het invallen van het donker veilig, wat echt een verademing is na ons verblijf in de grimmige buitenwijken van Quetzaltenango. Het bier en de gesprekken vloeien iedere avond rijkelijk op de terrassen. Onze laatste dag in San Cristobal blijkt het door de Lonely Planet aangeprezen koffiemuseum een patio te zijn waar je koffie kan drinken tussen wat info-posters. Zijn we er toch weer eens ingetrapt met die gekke reisbijbel!

Ton stapt ’s ochtends nieuwsgierig met ons in de collectivo’s. Dit netwerk van lokale busjes is de goedkoopste manier om naar ons volgende reisdoel in Chiapas te gaan: Palenque. Onderweg stappen we over op een nieuw busje en halen vlug lunchkip met tortillas bij een straatkraampje. Net op tijd terug om weer verder te rijden over de steeds vlakker en dus sneller wordende highway.

Palenque kookt als we daar einde van de middag aankomen. Door de vochtigheidsgraad van de jungle is het behoorlijk wennen na de koele bergen van Chiapas. Met een taxi rijden we naar de rand van het National Parc, waar we de volgende dag de Maya-ruines gaan bezoeken. We logeren er in houten hutjes in de jungle en maken vrienden met wat Amerikanen, Belgische artsen en Israelische partygangers. (De laatste categorie is inmiddels een bekend fenomeen bij ons.)

Aan het einde van de volgende ochtend stappen we langzaam de steile trappen op die ons leiden naar een open stuk jungle. De velden staan vol eeuwenoude tempels en andere immense stenen bouwwerken. We klimmen overal op, genieten van het uitzicht en krijgen bouwkundige kennis bijgeschoold door ingenieur Ton. Bij aankomst onderaan de heuvel zijn we al naar het museum geweest, waardoor de functie van de diverse complexen goed te herleiden is. Erg indrukwekkend en interessant bezoek, me dunkt.

Als we in alle vroegte de dag erop naar de ruïnes van Calakmul willen reizen met collectivo’s, blijkt dit ver buiten hun netwerk te vallen. We overleggen dik een uur met elkaar en alle lokale vervoerbedrijfjes. We kiezen de beste uit alle slechte opties. Calakmul wordt later bezocht vanuit Tulum. In plaats daarvan gaan we naar Campeche met de nachtbus. Moeten we ons alleen nog even de hele dag vermaken in sizzling Palenque. En ’s ochtends om half 5 onze weg vinden in een nieuwe stad na een gebroken nacht. Hoort bij het avontuur, hè…

Gerenoveerde vestingstad Campeche en de dag daarna Merida zijn leuke steden om eens gezien te hebben. In het hippe Merida zien we ook de groep Belgische artsen weer. Ze zijn na 7 jaar studie klaar aan de universiteit en maken gezamenlijk een reis door Mexico om dit te vieren. We sluiten aan bij het verjaardagsfeestje van een van hen. In een gezellige bar met live muziek spreken we af elkaar in Tulum weer op te zoeken. Daar zal Ton zijn broer Elco zich ook bij ons gaan aansluiten. Hij woont nu zo’n twee jaar in Montreal en Ton staat duidelijk te popelen hem te zien.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    Seems like those belgische artsen were awesome! :) shitty connexion here in Bali but I can’t wait to see your pictures from the next step in Guatemala as soon as I get back! Hugs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s