Welcome to Belize!

Om 10.00 uur vertrekt de enige tweedeklas bus naar Belize op het marktplein van Chetumal. Helaas zette de nachtbus naar deze Mexicaanse grensstad ons ’s ochtends om 04.30 uur al op het busperron. We doodden de tijd al gedeeltelijk met het vinden van alle brokjes info die we nodig hebben om het beste plan vast te stellen. Gevolg: twee gekke Hollanders die met volle bepakking het kwartier van het busstation naar het marktplein lopen, daarna weer terug naar het busstation en daarna weer naar de markt. Ochtendgymnastiek, afgevinkt!
Belize City geeft ons alleen letterlijk een warm welkom. De ijskoude douches in het hostel zijn fijn om af te koelen en een nacht buszitten van je af te spoelen. Het is zondagmiddag. De straten zijn leeg. Alleen een paar taxichauffeurs en zwervers zitten gaar voor zich uit te staren op de stoepranden. Geen geparkeerde auto’s. Alle winkels en restaurantjes zijn dicht. De lege straten en rijen gesloten rolluiken vol grauwe verfbladders doen denken aan een post-apocalyptisch filmdecor. Op een straathoek staat een eenzame Jeep Cherokee met de klep open, achterin staat, tussen de pannen met eten, een gaspitje. We eten er, na een vriendelijk knikje van de verkoopster, onze eerste maaltijd rice & beans. Nooit geweten dat dit zo lekker was eigenlijk. Gevuld kruipen we daarna veel te vroeg onder de wol (rond 19.00 uur, het komt best regelmatig voor). We weten dat we dan midden in de nacht weer wakker worden, maar zijn te moe om de luikjes open te houden. En wat is er anders te beleven??

Nieuwe ronde, nieuwe kansen! Belize City leeft op maandag wel. En morgen nog meer wordt ons verteld. Dan is het 10 september en viert Belize de overwinning op de Spanjaarden bij St. George Caye. En wij vieren mee, besluiten we! ’s Avonds drinken we een Cuba Libre met de hosteleigenaars en omwonenden. De karaoke-set is bij aanvang kapotgegaan en er danst niemand op de knetterharde dancehall en soca, maar de hartelijkheid van deze mensen redt het feestje. Welcome to Belize, man! Where’re you from, man? Have a drink! Are you enjoying Belize? Good, I hope you have a great time, man!
De burgemeester van Belize City en de Minister van Toerisme openen om 08.00 uur onder het toeziend oog van de Minister President de viering met speeches. Braaf zitten we die voor het grootste gedeelte uit, terwijl steeds meer mensen in feestuitdossing zich melden op het plein. De nationale kleuren blauw-wit-rood sieren cowboyhoeden, brillen, haarlinten en shirts. De parade door de straten van Belize City gaat zo beginnen, de bands op de trucks warmen zich op. En dan mag het los! Voorop rijden wat officials, gevolgd door een strandtrein die afgeladen is met iedere levende Miss Independent Belize van de afgelopen 32 jaar. Ze zitten dik in de make-up en dragen originele jurken, kroontjes en sjerpen. Vanaf gesponsorde pick-up trucks gooien mensen snoep in het publiek. We zien de parade op twee plekken in de stad aan ons voorbijtrekken. De dansende menigte op en achter de trucks is de tweede keer vertienvoudigd. De bands spelen onvermoeibaar door. Hun Caribische groove zweept de danseressen op. De massa achter hen swingt, zweet en straalt. Alleen in het treintje daalt de energie. Niet iedere Miss Independent zwaait meer zo vief als in het begin. Hoe kun je die lieve oude mensjes dat nou drie uur lang aandoen?

Van Belize City gaan we naar Dangriga, een tussenstop voor ons naar Caye Tobacco. Onderweg stappen er blanke families in klederdracht in en uit de bus. De mannen en jongens dragen een zwarte overall, werkschoenen en een lange baard. De vrouwen en meisjes een jurk en een zwarte kap met wit kant op hun hoofd. Ook zien we in de dorpjes onderweg wat families, waarvan de vrouwen in klederdracht zijn en de gladgeschoren mannen een cowboyhoed dragen en een paar bretels. Alsof we terug in de tijd zijn, in het Wilde Westen. Of bij de Amish in de States, want sommigen stappen in rijtuigjes om vanaf de snelweg een modderpad op te rijden. En het meest bizarre: niemand zou er raar van opkijken als ik bij een familie het rijtuig in zou stappen. Mijn broek zakt inmiddels van mijn dunne lijf, daarom draag ik bretels. Met de cowboyhoed uit Mexico erbij en een weer groeiende baard, is het plaatje écht frappant compleet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s