Een versnelling hoger, Guatemala

Na Belize starten we een missie. Het is de bedoeling dat we in 3 weken in Costa Rica zijn om te werken op een organic farm. Daarna zullen we langs de Pacifische kust terugreizen naar Mexico. We blijven 2 maanden op de farm en willen nu al zoveel mogelijk zien van de landen tussen Belize en Costa Rica. Daarom ligt het reistempo lekker hoog. Dagje reizen, dagje activiteit, dagje reizen, dagje activiteit.

Eerste stop van de missie is Tikal. We vinden het goedkope guesthouse Dona Tonita in de buurt en staan ’s ochtends om 06.00 uur bij de openende poort van het National Parc. Tikal was een van de grootste Maya-steden. (Op Youtube is een interessante documentaire te vinden over de historische samenhang tussen Tikal en de andere grote steden Palenque en Chitzen Itza. We weten alleen even de titel niet meer….) Naast een gigantische Central Plaza heeft Tikal vijf grote tempels, een markt en een veld met de oudste Maya-bouwwerken die gevonden zijn. We zijn de eersten op de site en lopen rond tussen de stenen reuzen. Het veld van de Grand Plaza ligt mistig voor ons, wat bijdraagt aan de sfeer. Je mag niet alle tempels beklimmen. Sommigen worden gerestaureerd, anderen zijn dicht omdat er net iets teveel toeristen van de steile trappen gevallen zijn. We zien apen, spechten en pauwen op de plaza. Als de eerste gids met zijn groepje toeristen verschijnt, lopen we door naar de hoogste tempel. Van daaraf zien we de toppen van de andere tempels boven de jungle uitsteken. De condors glijden in slow-motion voorbij. We schieten ons camera’s vol. Er is weer geen toerist te bekennen, leve het regenseizoen! We dalen weer af en volgen de bordjes. Na iedere paar bochten onthult de jungle een nieuw veld met ruines. Soms zijn ze door mos en wortel overwoekerd. We lopen rond in slaapvertrekken en bij offertempels. Terug bij het guesthouse nemen we een duik in Lago Petén en pakken onze tas in. De bus naar het eiland Flores, aan de andere kant van het meer, passeert dit dorpje maar een keer per dag.

Flores is pittoresk met alle kleuren huizen en steile straatjes waarin de keitjes nog net niet gaan rollen. We slapen in een populair hostel dat wat duurder is, maar een stuk gezelliger dan Dona Tonita. De hemelsluizen gaan ’s avonds goed open. September start de natste maanden in Centraal-Amerika op, hoewel we dat dagelijks vergeten in de ochtendzon. Er staat weer een lange reisdag op het programma. Een onverwacht goed betaalbare touristshuttle, die rijdt tussen de grote hostels in Guatemala, brengt ons tot aan randje junlge in Lanquin. Als het donker is, laten we de beschaving voor een paar dagen achter ons. We boemelen achterin een overdekte pick-up een uur lang over modderpaden. De regen komt weer met bakken naar beneden en we moeten ons goed vasthouden aan de houten zitplank en tassen. Na 11 uur auto’s schuiven we een bordje nacho’s naar binnen en vallen als een blok in slaap.

imageOns hostel ligt direct aan de poelen van Semuc Champey, helbauwe waterbekkens middenin de jungle. We gaan mee met een gids die ons eerst begeleidt naar het uitzichtpunt en daarna naar de rivier. We glijden van ‘natuurlijke glijbanen’ tussen de poelen en concluderen pijnlijk dat onze gids waarschijnlijk helemaal geen stuitje meer over heeft. ’s Avonds is er stroom tussen 18:00 en 22:00 uur. Er is een run op de stopcontacten want de camera’s en telefoons moeten geladen zijn. En internet gaat aan. Helaas is het signaal van de dongel door de avondregens bijna nihil. Fijn. De broodnodige wasdag wordt de volgende ochtend verpest door bewolking. De vochtige jungle heeft ondertussen zijn stinkende best gedaan je laatste schone kleren te bemuffen. Ook fijn. Terwijl de regens beginnen gaan we begin van de middag een limestone grot in. Iedereen krijgt een kaars van de gids. Het is aan jou om die brandende te houden terwijl je steeds dieper de grot inklautert en -zwemt. Je zit al snel onder de builen en sneetjes in deze omgeving door de messcherpe rotsen, maar niets kan de pret drukken: er is een waterval in de grot waar we onderlangs moeten, er zijn smalle mijnladdertjes om te stijgen en dalen, het water kolkt op sommige punten zijgangen in. De grot heeft kamers en een diepe poel, waar je in kan springen vanaf een rotswandje. Terug gaan we stroomafwaarts, maar nog net niet snel genoeg voor iedereen. Het water voelt inmiddels flink koud. Onze vlammetjes schudden ongecontroleerd in het donker. Nooit gedacht dat we onze spekvetjes zouden missen deze reis.

NB We zijn superblij met alle leuke reistips en praktische info die we van alle reizende vrienden uit NL ontvangen!! Onze wereldverkenningen verlopen er soepeler en interessanter door dan we van te voren durfden te dromen.

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. P & M schreef:

    Wat een reisavonturen. Wat een doorzettings- en aanpassingsvermogen kweken jullie daar. Super beschreven, want als ik alles lees komen er allerlei beelden op in mijn hoofd. Zo leuk om op deze manier mee te reizen. dikke knuffels voor jullie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s