Circus Ron & Billy

’s Ochtends om half 6 zwaai ik naar Maaike tot mijn auto de hoek om gaat. Het is raar om voor tien dagen afscheid van haar te nemen. We zijn al maandenlang onafgebroken samen. 24 uur per dag alles delen. In San Jose ga ik Eelco (Billy voor intimi) ontmoeten die uit Nederland overvliegt voor een gezellig biertje en wat sightseeing. Het was voor Maaike simpelweg de beste keuze op de farm te blijven. Echt superjammer dat zij en Billy elkaar nu niet zien. Bovendien voelde ik me zenuwachtig en op de een of andere manier naakt toen ik zonder haar in de auto stapte…

Vanuit de farm is het een kleine twee uur rijden naar het dichtsbijzijnde stadje Santiago de Puriscal, maar we (de buurboer en ik) doen er een half uurtje langer over omdat de gaskabel van de 4×4 onderweg breekt. De jungle wordt langzaam wakker, merk ik aan alle vogelgeluiden. We zijn in the middle of nowhere en zullen dit zelf moeten oplossen. Gelukkig heeft hij een oude intacte gaskabel bij zich en wat gereedschap. Met gebruik van mijn pietsie Jeep-kennis kan ik samen met hem de boel vervangen. Buurman en buurman in the tropics!

Pura vida!Op het vliegveld geven Billy en ik elkaar een goeie knuffel. Het is dertien jaar geleden dat we samen rondreisden. Ongeveer even lang geleden dat we ‘mijn’ oude vertrouwde bovenwoning aan de Frans Bekkerstraat deelden. Standaard namen we de telefoon op met wat studentenongein: “Circus Ron & Billy, je spreekt met …”. Ik vind het te gek dat hij hier is voor wat nieuwe avonturen van het circusduo, nota bene vrouw en dochter voor anderhalve week in Rotterdam achterlatend. Diezelfde avond plannen we de eerste bestemming: Puerto Viejo aan de oostkust.

Het is zoeken naar de juiste bus de volgende dag, want San Jose heeft minstens tien busterminals verspreid over de stad. We zien de junks in grote getalen op straat slapen in de achterbuurt. San Jose is over het algemeen rijker en veiliger dan de andere hoofdsteden van Centraal-Amerika, maar heeft ook wat meer westerse stadsproblematiek. Puerto Veijo daarentegen blijkt verre van een stad te zijn als we einde van de middag aankomen. Met een enkele hoofdweg en wat dwarsstraatjes, veelal houten gebouwen met hooguit een bovenverdieping, rasta’s op beachcruisers en een baai met palmenstrand, is het een typische Caribische lowbudget badplaats. Alles is tranquilo, haast kennen ze hier niet en zullen ze waarschijnlijk ook nooit kennen.

Met gehuurde beachcruisers fietsen we langs de kust. De lichte bewolking beschermt ons tegen de hitte van de verraderlijk felle zon. In het dorpje Manzanillo nemen we een duik in de warme zee en relaxen op het lege strand. Er is hier eigenlijk geen hond te bekennen in het regenseizoen. De sfeer is er niet minder om. Tico’s (zoals de Costa Ricanen zichzelf noemen) zijn vriendelijk, waarderen zelfs het kleinste mondje Spaans dat je spreekt en helpen je graag. We hebben zeeën van tijd om bij te praten, want echt veel hebben we elkaar niet gesproken de laatste maanden. En dat biertje doen we er ook bij in een van de kleurige restaurantjes.

We besluiten na Puerto Veijo de westkust te gaan verkennen. Drie bussen brengen ons in iets meer dan 9 uur van de Caribische naar de Pacifische stranden van Costa Rica. In hotspot Jacó checken we in bij een surfcamp hostel, want de golven zijn de hoofdreden dat vakantievierders en rijke Tico’s deze bestemming kiezen. ’s Ochtends om half 8 leren we een surfboard waxen, opspringen en over veiligheid in de golven. Daarna mogen we proberen of we ook daadwerkelijk op een golf kunnen surfen. Ik had al geoefend in Lombok, maar Billy pikt het razendsnel op door, jaja, zijn judoverleden. Gave ochtend in ieder geval met een flink rood randje op de plekjes waar de surfkleding niet zat.

Jacó staat bekend om fout publiek, overdreven feestgedrag en drukte. Je schijnt over de hoofden te kunnen lopen in de hoofdstraat in hoogseizoen en filerijden. We zien niks van dat alles, hoera! Ok, ik geef toe: opa en opa liggen iedere dag om 20.00 uur op bed, dat wel, maar hey, leve het regenseizoen! Een flinke bui per dag is te doen en het leven is verrukkuluk relaxt.

Zondag doen we nulkommaniks, maandag gaan we door naar Montezuma. Eerst in de lokale bus, daarna een uurtje met de ferry, daarna nog een uurtje met de lokale bus op het schiereiland. De ferry is een een hilarisch voorbeeld van Amerikanisering in Costa Rica. Het duurt bij vertrek dik vijf minuten (!) voordat alle do’s and don’ts zijn uitgelegd over de intercom in het Spaans en Engels. We mogen niet over de railing hangen, zonder shirt rondlopen, etc. Juridisch gezien zal deze maatschappij nooit ergens op gepakt worden. Anders breekt mijn Hollandse klomp.

Backpackers- en yogamekka Montezuma blijkt niet eens een geasfalteerde toegangsweg te hebben. We vinden een guesthouse met uitzicht op zee en het vissersbaaitje voor een laagseizoenprijs. Moeten we wel in een muffe muizenlucht slapen. We zien de kleine bewoner wel als we door het raam naar binnen kijken vanaf het balkon, maar krijgen m niet te pakken…

Het leven is verder goed in Montezuma. Een Italiaanse chef maakt er echte Italiaanse pizza en de zonsopkomsten zijn fantastisch. Bij het reisbureau boeken we een dagactiviteit bij Isla Tortuga (schildpadeiland). Het zicht met snorkelen is niet optimaal, maar de hoeveelheid tropische vissen is er niet minder om. Lunchen doen we op een ‘onbewoond’ eiland met een klassiek tropisch wit strand. Na de lunch vervelen we ons een beetje op het eiland. Er is geen klap te doen en de groep is nou ook niet echt bepaald energiek te noemen. Als we met de ondergaande zon terugvaren zien we nog een middelgrote zeeschildpad. Hoeveel oceanen je ook bezoekt, er is een aantal dieren die je nooit genoeg hebt gezien. Me gusta el mar!

De dagen vliegen om. Billy en ik zeggen gedag op het vliegveld. Het was supergezellig en fantastisch met hem bij te praten. Hoe gaat het echt met je vrienden in Nederland? Zijn Maaike en ik veranderd door onze reis? Korte skypegesprekjes en Facebookchat dekken niet dezelfde lading als een gesprek face-to-face. We kijken uit naar Nederland om met jullie allemaal bij te praten!! Voor nu is het al fijn voor mij om terug te gaan naar de farm en met Maaike dit avontuur te delen.

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Billy schreef:

    Haha, cool om te lezen! Het was super om elkaar weer eens te zien, moge er maar veel circussen volgen!

  2. Anoniem schreef:

    Hoi Ron en Maaike,
    JEEEMIG !!! Het jaar is omgevlogen….wat een supertijd hebben jullie met elkaar gehad…..ben benieuwd of jullie ook werkelijk naar Holland terug komen ????
    Maar voor nu in ieder geval,,,gezellige kerstdagen samen daar, vast met plastic kerstbomen!!
    groetjes Ada en Nico

  3. Anoniem schreef:

    Plastic kerstbomen en hartelijke Nicaraguanen, goeie combi! Dankjulliewel en ook fijne feestdagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s