Fijne feestdagen

Threehouse Poste Rojo ligt 10 kilometer buiten Granada op een steile helling randje jungle. Vanaf het bardek van de door palen ondersteunde boomhut kijk je uit over de vallei. Een 25 meter lange hangbrug verbindt het dek met een hangmatzone. Na een steile klim via een vochtig stenen pad zijn we even verrast door deze omgeving. Het namiddagzonnetje kleurt donkergeel. Over enkele uren is het kerstavond. Wat een waanzinnige plek in Nicaragua om kerst te vieren.

In het hostel helpen we mee als vrijwilliger in ruil voor een gratis overnachting en drie (kerst)maaltijden. Onze taken: gasten entertainen, een bed verschonen, beetje bardienst en keukentaken. Prima te doen. Voor het eten improviseren we een kerstboom van bananenbladeren en liaan. Ook is er voor iedereen een kadootje onder de boom. Het kerstdiner is heerlijke Yorkshire pudding, gebraden kip en groenten. We spelen de rest van de avond Yaniv (leuk Israelisch kaartspel), dansen de horlepiep en doen een wedstrijdje brandweerpaal omhoog klimmen. Moe en met een biertje teveel op klimmen we midden in de nacht naar de hoger gelegen medewerkershut. Onderweg valt mijn zaklamp op een tarantula ter grootte van mijn hand. Hij zit doodstil op het rotspad en laat zich op zijn gemak fotograferen. Er gaan kerstavonden voorbij die anders eindigen, heel bijzonder dit.

We hadden graag nog naar Isla de Ometepe gewild na enthousiaste aanbevelingen, maar maken de keuze voor het noordelijker gelegen Léon. In deze studentenstad bestaat zelfs het woord hip. We besluiten ’s avonds bij een lokaal veelbelovend rockbandje te gaan kijken na een middag reisgenote Jackie geholpen te hebben met geld- en vaccinatiezaken. Het lot bepaalt echter anders en we belanden in een bar half gevuld met dampende salsaband. Waar er maar plek is dansen jong en oud, local en toerist, zich in het zweet. Wat een energie. Iedereen lacht en klapt voor band en dansers na elk nummer. Na een bevestigend knikje van mij trekt een heupwiegende local Maaike de dansvloer op. Zaterdagavond is een feestavond in Nicaragua, altijd.

Oud en nieuw in stranddorp Las Peñitas is gezellig met Jackie en onze Zweedse vrienden uit Poste Rojo. De dag erna is pas de grote happening voor de Nica’s. Honderden families uit Léon overspoelen de stranden vanaf vroeg in de ochtend. Iedereen in de hoge golven juicht als ze verdwijnen in het witte schuim. De restaurants aan het strand zitten vol. Families aan lange tafels. Ze nemen bier en gefrituurde vis, net als ons volkje op een oer-Hollandse stranddag. Verderop is er een getijdenmeertje waar de jongsten spelen. Ernaast staan aanelkaargebouwde houten hutjes. Beschutting tegen de zon voor de armere families en met de houten bankjes een ideale plek om papas fritas en gefrituurde banaan te eten. Uiteraard drinkt iedereen hier de spotgoedkope favoriete drank van Centraal-Amerika: Coca-Cola. Nieuwjaarsdag eindigt voor de uitgelaten badgasten met malaise. Wachtrijen voor de bussen van honderden meters. Bewusteloze rumdrinkers in de berm. Maar het was gezellig!

De bewuste visser en zijn neef
De bewuste visser en zijn neef

Jackie gaat na de feestdagen haar eigen weg, we reizen weer samen. De Pacifische kust van Nicaragua was super, maar El Salvador lonkt ons aan de overzijde van de Golfo de Fonseca. We nemen de gok om met een vissersboot over te steken. Een gok, omdat de diensten niet erg regelmatig zijn. We melden ons ’s ochtends bij de douane in Potosí. De ambtenaar van dienst loopt rond in een vies wit hemd en korte broek en vertelt ons dat we moeten wachten. Misschien komt er over een paar uur een boot. Hij verdwijnt achterin het gebouw in een heerlijk geurend keukentje. Na een half uur loopt hij ons weer voorbij en duikt een douche in. Daar komt hij keurig gewassen en in uniform weer uit en wordt wat actiever. Een uur later komt een visser aan en worden op stel en sprong onze paspoorten afgestempeld. Hophop, snel door naar de boot en gedag zwaaien naar de beambte op de steiger. Na een uurtje laat de visser tussen neus en lippen door weten dat we niet naar de grenspost La Unión varen. Hij vaart naar zijn eilandje en blijft daar. We kunnen de volgende ochtend wel een een soort busboot pakken voor het laatste stukje. Wàààt?? Hij is niet over te halen verder te varen, behalve als we 60 dollar bijbetalen. Gekke Henkie.

Op het verder praktisch onbewoonde eiland mogen we bij hem water drinken en op de veranda zitten. Hebben we al bedacht waar we gaan slapen, vraagt hij. Wat had hij zelf in gedachten, stellen we als wedervraag. Het onhandige van zijn actie begint een beetje bij hem door te dringen. Twee Hollanders zonder kampeerspullen en eten op zijn stoep. Zijn familie gaapt ons een paar uur stom aan. Uiteindelijk slapen we bij hem in zijn onafgebouwde woonkamer op een aerobed. De volgende ochtend om 6 uur hebben we een adembenemende boottocht naar het vasteland. De visser is met ons mee. Bij de douane in La Unión krijgt hij een waarschuwing op zijn bootIicentie. De douanière scheldt op hem. Hij heeft voor ons en ons vervoer getekend in Nicaragua. Door ons een dag te laat af te leveren, is hij ernstig in gebreke gebleven. Wij worden daarna vriendelijk afgestempeld. Eenmaal het gebouw uit verdwijnt de visser razendsnel om de hoek.

Zonsopkomst op een zeker eiland vlakbij het vaste land van El Salvador
Zonsopkomst op een zeker eiland vlakbij het vaste land van El Salvador

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    Was weer een prachtig verhaal, we wisten er natuurlijk al van, maar toch weer leuk om te lezen en mooie foto’s .

    1. Anoniem schreef:

      Oh ja naam vergeten ,groetjes Ans

  2. Anoniem schreef:

    hoi Ron en Maaike,
    Leuk jullie even gezien en gesproken te hebben…..zo wordt de wereld wel heel klein !!!
    Maar ook dit verhaal is weer een heel avontuur……tja als je op een onbewoond eiland belandt maakt het niet meer uit of je een foto had gemaakt van “je helper”
    aan deze tip had je mooi helemaal niks….

    We zouden nog wat doorgeven over onze reis door Cuba.Wij waren er vier weken zo iets…
    Vinales ten westen van Havana, Trinidad, Santiago de Cuba en Baracoa ( maar dat is, denken we, wel ver…..), maar jullie zijn ondertussen zulke wereldreizigers geworden dat je vast zelf de mooie plekken gaat vinden!!! Geniet van de sfeer, de muziek, de rum en het heerlijke leven!!!!

    Hartelijke groet, Ada en Nico

    1. Anoniem schreef:

      Leuk om in NL eens na te praten over Cuba, dankdank, we gaan genieten! Hartelijke groetuh!

  3. P & M schreef:

    Wow! Ook Flipje uit Tiel mee naar een bijna onbewoond eiland voor een niet geplande overnachting. Super verhalen weer. Die tarantula was natuurlijk ook geschrokken……Have fun verder! liefs, Marijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s