Bizarre busfeiten

Waar vooral Ron in Nederland de bussen mijdt, stappen we er hier graag in. Het afgelopen jaar hebben we gereisd in interliners, bemo’s, colectivo’s, camionettas, minibusses en nightbusses. Vooral de chickenbusses in Centraal-Amerika waren avontuur. Dat moet je een keer hebben meegemaakt. De overvolle bussen zijn niet alleen vervoersmiddel, maar ook een verlengstuk van de lokale markten. Zodra de bus stopt in een dorpje, begint het geschreeuw. Locals in de leeftijd van 5 tot 75 wurmen zich al roepend de bus in. Ze dragen mandjes of kledinghangers met hun producten eraan vastgeknoopt. Als ze afrekenen, hangen ze de hangers aan de stang waaraan degenen in het gangpad zich vasthouden tijdens de slingerende ritten. Sandwiches, gesneden fruit met zout en chilipeper, patat, kant-en-klare ijsjes, tamales, chips, water, fruitsap, cola, maar ook pennen, batterijen, tandenborstels en tandpasta kopen we er. Voor de mensen aan de raamkant is er nog extra aanbod via harken. De hark wordt omhoog gehouden met bijvoorbeeld chipszakjes eraan geknoopt. Je gooit je muntjes in een soort kerkcollectezakje en trekt er iets af. Hendig!

Als je weer op weg gaat, staan de productspecialisten op met hun aktetas. Ze doen hun colbert recht, kijken eens naar het overvolle gangpad en starten hun verhaal met wat algemene feiten, dingen waar iedereen wel eens mee te maken heeft. Daarna komt een map met foto’s te voorschijn.

Mensen in dwangbuizen, mensen die het uitgillen met de handen in het haar, met inkt besmeurde kleuters. Het kan ons allemaal overkomen, vertellen ze ons met luide stem. Maar… Er is een oplossing voor. En onze verkoper heeft die. Een pen. Een blauwe pen. En hij doet het, want de verkoper krabbelt iets voor ons op een blaadje. Een pen, een BIC-pen, eureka! De pen kost normaliter ongeveer een euro. Daarnaast heeft de verkoper ook nog een rode pen. En hij doet het, want de verkoper zet een rood kruis door een van de letters op zijn blaadje. Superhandig, zo’n rode pen. Kost ook ongeveer een euro. En dan heeft hij nog een zwarte pen. Hij matst ons vandaag, want we kunnen drie pennen, rood, zwart en blauw voor 1 euro totaal bij hem kopen. Andere productspecialisten verkopen hygienedoekjes met behulp van smerige foto’s van infecties. Wij gunnen deze hardwerkende mannen een goede boterham, maar hebben nog nooit iemand iets zien verkopen.

Dingen blijven ons verbazen in de bus. Er worden bijvoorbeeld pakjes kauwgom uitgedeeld van de eerste tot de laatste rij. Je pakt het aan, mag het bekijken en na een minuut komt de verkoper weer langs. Wil je het? Nee, dan geef je het weer terug. En dan zijn er nog de zegeningen. Hiervoor wordt zelfs de altijd stampende muziek in de bussen zachter gezet. Jongens en mannen posteren zich naast de chauffeur en pakken een zakbijbel erbij. Met lage raspende stem (blijkbaar hoort dit erbij, want de jonkies doen dit ook) introduceren ze het voor te lezen stuk. Na iedere voorgelezen zin pauzeren ze even, zodat de woorden goed kunnen inwerken op de passagiers. Dios, El Señor, zal waken over de bus en zijn passagiers. Na een minuut of vijf gaat de gemiddelde busprediker zitten tot zijn halte. We hebben het idee dat zij niet hoeven te betalen.

De chauffeur en zijn helpende monkeyboy leven zeven dagen per week in hun bus. Het is hun huiskamer. Daarom is de stereo tien keer groter en duurder dan in Nederlandse auto’s. Ze draaien hun favoriete volksmuziek en vooral bliepende en tuttende reggaeton. De monkeyboy int het geld. Als hij even geen wisselgeld heeft, onthoudt hij feilloos hoeveel hij tijdens de rit nog terug in je hand moet stoppen. Hoe sneller de mannen hun dienst rijden, hoe meer keer per dag ze heen en weer kunnen, hoe meer knaken er binnen komen. Daarom is een bus ook nooit echt vol. Er kan altijd iemand bij. Grote tassen, manden en pakketten gaan op het dak. Je kleine tas moet verplicht in een bagagerek boven de stoelen. Zo passen er meer mensen in het gangpad namelijk. En soms kippen. En heel soms eenden. De monkeyboys schreeuwen je toe en zorgen dat iedereen vlak voor zijn of haar halte weer voorin de bus staat om rap te kunnen uitstappen. Hiervoor wurm je je door de lijven van het gangpad heen. Scherpe bochten, drempels en putten zorgen ondertussen voor de extra uitdaging. Als je buiten staat, heb je 5 seconden om te checken of je bagage compleet is. De bus geeft daarna een ronkende en vooral kachelzwarte dot gas en verdwijnt snel uit het zicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s